Çok değil, birkaç yüzyıl önce, Osmanlı İmparatorluğu, duraklama dönemine girmişti. Hızla gelişen Avrupa karşısında, günden güne güç kaybedip, iyiden iyiye gerileme dönemine giren Osmanlı İmparatorluğu, oturup bunu nasıl düzeltiriz diye düşünmeye başladı. 20 ırkın yaşadığı ve 21 dilin konuşulduğu devasa bir imparatorluğu toparlamak elbette kolay değildi. Ortaya siyasi akımlar ve ideolojiler atıldı…
Osmanlıcılık, Ümmetçilik, Batıcılık vb… birçok siyasi akıma, İmparatorluk sarılmak zorunda kaldı. Oysa bu çöküşü, siyasi akımlar ya da ideolojiler ile engellemek mümkün değildi. Zira çöküşün nedeni, teknolojik yetersizlik, ekonomik problemler ve buna bağlı olarak merkezin zayıflayarak sistemin kurulu olduğu toprak düzeninin bozulmasıydı.
Endüstriyel sanayide iplerin tümünü eline almış, hızla diğer ülkeleri sömürgeleştiren ( %80 ihraç fazlasından dolayı ), ticareti sonuna kadar kullanan Avrupa karşısında; Osmanlı günden güne geriye gitti. İslamiyet Halifeliğini de elinde bulunduran Osmanlı İmparatorluğu, birçok teknolojik gelişmeyi transfer etmiyor ve faizi yasaklıyordu. Bunun neticesinde, Müslüman tüccarların içine girdiği kısır döngü artarken, Ermeni ve Rum kökenli Hristiyan vatandaşlar ticareti yavaş yavaş ele geçirmeye başlamışlardı.
Nitekim, 1. Dünya savaşına 22 milyon nüfusla girip, 10 milyon nüfusla çıkan Osmanlı İmparatorluğu, giderek geriledi ve sonunda parçalandı. Mustafa Kemal Atatürk’ ün, değerli silah arkadaşlarının ve artık vatan uğruna her şeylerini feda etme noktasında olan kahraman bir milletin son hamlesiyle, Misak-ı Milli sınırlarımızı çizerek, Türkiye Cumhuriyeti’ ni kurduk ve halen üzerinde yaşıyoruz.
Osmanlı’ nın duraklama döneminden bugünlere, yüzlerce yıl geçti. Halen teknolojik ve ekonomik olarak Avrupa’ dan maalesef gerideyiz. Yaklaşan ve ülkenin yine kaderini belirleyecek olan 22 Temmuz seçimleri öncesi, biraz günümüze dönelim ve durumumuza bakalım.
Siyasi partiler ve bu partilerden aday olanlar, ülkemizi yükselişe geçirmek bizlere neler öneriyorlar? Bir kısmı açık ve alenen din üzerinden siyaset yaparak, cemaatler ile iyi geçinmeye çalışıyor. Bir partinin lideri, zaten bizzat tarikat lideri. Diğer bir parti, ülkenin bölündüğünü iddia ederek, milliyetçilik üzerinden siyaset yapıyor. Bir diğer parti, laik düzenin korunması gerekiyor diyerek siyaset yapıyor ve mitingler düzenliyor. Hepsi bir ideolojiye, bir siyasi akıma takmış durumda. Hatta aralarından, milletvekili olursam, şehrin takımına futbolcu transfer edeceğim diyen bile var…
Kısacası üç yüzyıl önce bu topraklarda esen ideolojik kararsızlık, halen devam etmekte. Ülkenin en büyük kavgaları, halen ideoloji, din ve rejim üzerine yapılmakta. Herkes, halen birbirini, partisine göre sınıflandırmakta. Oysa her şey gayet açık ve net. Yüzlerce yıl öncenin problemi, halen gözlerimizin önünde durmakta ve biz halen buna bir çözüm bulmak yerine, fikir tartışmaları yapmaktayız.
Bu ülkenin sorunu ekonomik ve teknolojiktir, bunu çözmek içinde şunlar şunlar benim projelerimdir, sorunu çözmem şu kadar zaman alacaktır diyen, kendine bir yol haritası çizen ve ülkenin kanayan yaralarına merhem olmaya gelen bir tane siyasi bir partinin olmaması ise, işin en kahredici durumudur. Ülkeyi yönetmek için baş örtüsünü, lanet terör örgütünü, meslek liselerini, laikliği, rejimi ve her türlü hassasiyetimizi sömürmeye çalışan siyasilerden ve partilerden artık iğreniyoruz. Bize ekonomik özgürlüğümüzü verin. Geriye kalan tüm problemlerimiz bununla çözülecektir…
